مبارک ءِ نمدی داد ءِ نام ءَ - اےآرداد

(بلوچی ءَ گور نمدی ءِ ربیت چہ بیگل ءَ بندات بوتگ ءُ اشی ءَ من واب نمدی ءِ دروشمے دیاں ۔

ھما انت کہ مبارک کازی چہ اے دنیا ءَ رپتگ ءُ شتگ ،من ھر شپ آئی ءَ واب ءَ گنداں ۔ھمے گنج انت کہ بُست کنگ ءَ گوں آئی ءِ گپاں چہ دل ءَ نہ براں ۔ من اے گپ نمدی ءِ تکنیک ءَ نبشتگ انت ۔منی واھگ انت ھر شپ کہ آ گوں من ءَ گپ کنت آیاں پہ شما نبشتگ بکناں۔ اے دروگیں گپ نہ انت نہ کہ من شمارا زورمنیّنگ لوٹاں۔ھمایاں کہ مبارک نزیک ءَ دیستگ آسدوسد اے گپانی سر ءَ باور کن انت۔کسے کہ اے گپْانی سر ءَ باور نہ کنت آ وتیگ ءَ وت بزانت۔

بنگیجی در ءَ آ ایوک وتی کسّہ ءَ کنت ،دومی در ءَ رپتگیں شاعر ءُ ندکار ءُ گوشندھانی ھالاں دنت۔سیمی در ءَ آئی ءَ بیران بوتگیں شاعر ءُ ندکار چی گوش انت، ھمے گپاں جنت۔

اے بنگیجی بھر ءِ شنگ کنگ ءَ پد اے دگہ بھر فیس بک ءَ دیگ نہ بنت۔ داد)

بنگیجی در ءِ کسانیں بھرے۔

۔۔۔

داد!

دْروت ءُ درھبات

سید ھاشمی چہ اد ءَ دور نہ انت۔ اے نمدی ءَ کہ من نبیسگ ءَ یاں بلکیں بئیت ءُ بہ رسیت پرچا کہ من اد ءَ واجہ کازی عبدالرحیم صابر ءِ گور ءَ داشتگ۔ آئی ءَ وتی بے چُکی ءِ گم دنیگا ھمراہ انت ۔منی کہ وش آتک ءَ اولی مردم اتکگ ات، آ منی ھمے پیرک ات۔من "دْروت ءُ درھبات" پمیشکا نبشتگ کہ سید ءِ چم منی کاگد ءَ بہ کپ انت ءُ من ءَ ھکّل بدنت کہ من وتی کاگد گوں "سلام ءُ علیک" ءَ بندات کرتگ۔ ترا گپے بگوشاں مروچاں کازی صابر ءُ میر عیسی قومی دوجان ءُ یک بدن انت۔سید ھاشمی ءَ اے وشان کرتگ انت۔ کازی صابر نوں نہ گوش ایت " اے ادبیات ءِ مردم کور انت میر عیسی قومی ءِ "گدستہ ء قومی ءَ را ایوارڈ اش داتگ۔

منی پیرک ءَ من ءَ اد ءَ دگہ ھچ ءَ تنّگ نہ کتگ بلے بزاں یکے شراب ءِ ورگ ءَ نیل ایت ءُ دومی دریگ ءِ دپ ءَ بہ اوشتاں باھند کنت ۔ھمے کہ دریگ ءِ دپ ءَ بہ اوشتاں ھمے گپ ءَ جنت "آدست ءَ نامھرم انت ،ھیال بکن ۔"

من وَ زند ءَ آئی ءِ گور ءَ باز روچ ءَ نہ جَلتگاں اد ءَ چون آ من ءَ دار ایت ۔دنیگا نوکاں راھے شوھازکنان ءُ در کپاں ۔اولسر ءَ عطا ءُ نورخان ءِ درھبات ءَ رواں ۔ من زاناں اود ءَ کدہ ءُ زیمر ءِ جمبر بُرّگ ءِ وڈ ءَ نہ انت۔ کے اد ءَ بہ نندایت قومی ءُ ھاشمی،صابر ءِ گپاں گوشبدار ایت ۔ھروچ اد ءَ شاعری بیگ ءَ انت۔ میر عیسی قومی ءِ اے شئیر ءِ سر ءَ سید ھاشمی ءَ دوشی سک ٹھک داتگ ۔

مائی ڈئیر کم تو می

جوانیں شربتے بوارین

مائی ڈئیر کم ٹو می

من پیرک ءِ گپ ءَ اتاں من وتی زند ءَ کہ ریکسر ءِ دمکاں گوستگ اتاں آئی ءِ توارمنی گوشانی دمکاں الوت کنان ات " ھیال بکن مارا رسوا نکن ئے۔"

من نزاناں مروچاں " لالی " چون انت۔منی باز دل ءَ ات کہ کیچ ءِ مُہم ءَ جنان ءُ کراچی ءَ لالی ءِ چارگ ءَ رواں کہ مدتے بیت من آ نہ دیستگ۔(سر ! تو ھما لالی ءِ گپ ءَ ئے کہ ما چہ گوادر ءَ دیم پہ کراچی ءَ سرگپتگ اتیں تو گْوشت پہ لالی ءَ سرپ ءِ کاٹونے بَر ات گوں )

جی سر! ھمے لالی ءِ گپ ءَ یاں۔

داد! من ترا وتی بارو ءَ بازیں گپے جنگ لوٹاں۔من گْوشتگ من باز گپ جناں ۔ترا یات بیت ھمے سال ءَ کہ ما ءُ شما کیچ فیسٹیول ءَ روَگ ءَ اتیں ھمے کہ ڈی بلوچ رست ساوڑ ءَ وتی موبائل کشت ءُ مردم ترسینت انت۔سید ھاشمی ءِ پہ موبائل ءُ ٹیلی فون ءَ گوانکو ءِ لبز شّر انت، ما مدام چہ ایشی ءَ ترسینگ ءِ کار ءَ کنیں ککککککک۔

تو من ءَ مدام جست کتگ ات کہ کازی صابر ءِ گور ءَ مزنیں کتابی مڈّی یے بوتگ باریں کجا انت۔ ایشی ءَ من نزاناں واحد کامریڈ ءَ جست کن اگاں بی بی ءَ بھا نہ کرتگ انت۔ من مرچی ترا ایوک وتی پیرک ءِ بارو ءَ گْوشگ لوٹاں کہ تب ءَ چون بیتگ۔

یک رندے غوث بھار کراچی کیت ءُ من ءَ گوش ایت من ءَ واجہ ءِ گور ءَ بر۔ من زانتگ ات غوث بھار دپ نہ اوشتے جاگہ یے وت ءَ گراینیت۔ ھیر ما شتیں ۔ واجہ ءِ باریں چنچو عینک ات انت۔آئی ءَ وت ھم نہ زانتگ ات ۔ اے دمان ءَ کہ ما نشتگ اتیں یک عینکے آئی ءَ چمان ات ءُ یکے ٹیبل ءِ سر ءَ ایر ات۔ غوث بھار ھما دپ نہ اوشت ۔بدار کمیں نورخان ءِ ترا گپے گوشاں مدام گوشتگ ات ئے کہ بھار ءِ شاعری ءَ ھساب ءُ ریاضی باز انت۔

نہ ترا پائدہ نہ من ءَ پائدہ

داد ! نی دلگوش کن بھار گوش ایت واجہ اے عینک کہ ایر انت کئیگ انت ۔واجہ زان ئے چی گوش ایت؟ (اناں) " اگاں مُلا حسن (بھار ءِ کماش) ءِ بوتیں اد ءَ ایر نہ بوتگ ات۔

منی پیرک ءِ جِن کس ءَ گوں نہ ٹھ ایت باریں چون گوں سید ھاشمی ءَ سیل اتگ۔علی محمد مکرانی ءُ خیر محمد ندوی ءِ سر ءَ سک زھر انت۔ زان ئے چی ءَ زھر انت؟ (اناں، باریں چون!) کہ من ءَ ھال نہ دینت ءُ وتی " سوگات ءُ "قومی آواز" ءِ چند ءُ پوڑی ءَ مکران ءَ رونت ،من کہ مکران ءَ رواں مردم ھمے گوش انت کہ ما وَ انی علی محمد ءُ خیرمحمد ندوی کمک کرتگ انت۔بزاں اشانی رھبند چو بیت کہ سہ ماہ ءَ یکے مکران ءَ بروت ءُ سہ ماہ ءَ رند دگرے۔ اشاں رند ءَ واجہ ھال نہ داتگ ءُ وت شتگ ءُ اتکگ انت۔

واجہ صابر ءِ "صدائے بلوچ" ءِ کوھنیں تاکاں بْوان نہ گوشے لبزانکی تاکے بوتگ ،گوشے زاناں سلطان راھی ءِ پنجابی فلمے اَنچو شور ءَ پُرّ انت کہ داں ماھے ءَ سر ءِ درد نہ کپ ایت۔

وشیں گپ ایش انت کہ کسے ءَ کہ کمک کتگ ات گُڑا وتی تاک ءَ باز گلاتگ ات ئے بلے کسے ءَ کہ چیزے نہ داتگ ات گُڑا نی بچار تماشہ ءَ ۔ یک رندے بیشیر بیدار کراچی ءَ کیت کہ برئیں واجہ صابر ءَ گندیں کہ چمن باز دلگران انت۔ (سر ! زاناں چی بیتگ ات) چی بیتگ ات ؟؟۔ بزاں چو بیت کہ واجہ مکران ءِ تر ءُ تاب ءَ داں تمپ ءَ روت ۔اود ءَ بشیر بیدار آئی ءِ چارگ ءَ نہ روت۔ گُڑا واجہ صابر وتی نوکیں تاک ءَ آئی ءِ بارو ءَ چو نبشتگ کنت " بشیر بیدار ولد تاج محمد ،ذات رند، تمپ کے دورے پہ مجھے دیکھ کے کجھوروں کے جھنڈ میں چھپ گئے۔"

داد! ترا باور کنت من انگت کھدہ امان اللہ ءُ اماں جان بی بی نہ دیستگ انت۔اشکنگ ءَ اے کمیں دور انت۔قازی عبدالرحیم صابر من ءَ گوش ایت نوں بس انت۔ تو ماں دنیا ءَ باز تماشہ کرتگ ،نوں بہ بند ءُ آرام کن ۔

داد! تو وَ من ءَ نزیک ءَ دیستگ من کدی چہ مومنیں مبارک ءَ کازی باں؟(اے روچ ءَ کہ عطاشاد بیران بیت ،تو گوادر ءَ عطا اللہ ءِ مہمان ئے،ھمے بیگاہ ءَ ترا نزاناں باریں چی بیت توآئی ءَ گوشے من پسنی ءَ رواں۔اصغر غلام حیدر ترا بارت ءُ پسنی ءَ سرکنت۔ اصغر گوش ایت من کازی ءَ گوشتگ عطا شاد بیران بیتگ تو ھچ نہ گوشتگ ءُ بیتوار بیتگ ئے)۔

ھما روچی کہ من ءَ عطا ءِ بیرانی ءِ ھال سربوت من مبارک ءِ بدل ءَ کازی بوتاں۔من نہ لوٹ ات چو آئی ءَ بیتوار بہ مراں۔درائیں زند ءَ پہ ترمپے ءَ وازمندگ بہ باں۔ من زانتگ اے مردم مہر بدئے ءُ مہر بزیر ءِ رھبند ءَ نہ زان انت داں اشاں گورکوپی ڈنّے ءَ برگ مہ بیت۔ اے گورکوپی ڈنّ ءِ گالریچ ءَ ایوک ناھدا دلوش زانت(ناھدا دلوش پسنی ءِ مردم بیتگ۔ من مدام کازی ءِ ھمرائی ءَ دیستگ)

زان ئے یک روچے چون بیت؟(جی سر!) ناھدا ءِ جنین ءَ بانکلینک بھا کرتگ ات۔ یک روچے ناھدا چہ زِر ءَ کیت چاریت مَنجل گوں بانکلینکاں سمبھ اتگ ءُ ایر انت۔مرد بہ بیت ناھدا دلوش گُڑا کسّہ چو گورکوپی ڈنّ ءَ بندات بیت۔جن گوش ایت من کمیں ھمسایگانی گور ءَ لگّان ءُ کایاں تو اے منجل ءَ بچار کہ پس میاینت۔ ناھداچو گُرک ءُ جعفر ءِ ھر ءِ کسّہ ءَ بوت۔ ناھد ا الکاپ ءَ وت ءَ پتن دنت ءُ مَنجل ءِ دیم ءَ نندایت داں جن کیت کسہ چو گورکوپی ڈن ئیگ ءَ انت۔ھشکیں پوست انت کپتگ انت۔ ناھدا ءَ جست کنت۔ "اے کے ءَ وارتگ انت؟۔" داد! تو دلگوش ئے ۔(جی سر!) ناھدا زان ئے چی گوش ایت۔ من دگہ کس نہ دیستگ پَسے ھمد ءَ ترّگ ءَ بیتگ بلکیں ھمائی ءَ وارتگ انت۔ ککککک