مبارک ءِ شَیر ءِ ازم - اے آر داد
مبارک ءِ شَیر ءِ ازم
۔۔۔
نوں وَ بازیں چیزے بدل بوتگ آ ازم بیت کہ ازم ءِ بارو ءَ تْران، بلے گوں ما کسّہ دگہ وڑ انت۔
برے برے من سما کناں کہ شاعر ءِ سر ءَ گپ بُوگ ءَ انت کہ شَیرئیگ ءَ ،بلے مردم کہ جْوان دلگوش بکنت آزانت کہ کازی ھر جاہ گون انت بلے آئی ءِ ازم ءُ شاعری گون نہ انت۔
اے درائیں کار، چست ءُ ایر کہ اشانی مِنتّ ءَ ما کازی ءَ زانیں اے دراہ پہ شاعری ءَ کنگ بیتگ انت ۔پرچا آئی ءِ شاعری ءِ سر ءَ گپ نہ بیت۔
کازی ءِ چہ اد ءَ لڈّگ ءَ پد چاگردی رسانک در ءَ (تاک ءُ روتاکاں ھوار) ھمنچو نبشتانک کہ نویسگ بوتگ یکے وَ دراہ چہ یک نبشتانکے ءَ درکپتگ انت۔دومی ھر کسی جھد ھمے بیتگ کہ آمبارک ءِ کرد ءُ زند ءَ چون اسرمندیں رنگے ءَ پیش بدار ایت۔ پدا اے نبشتانکانی درشانداب راسبندی گری ءِ بدل ءَ جوزہ ءُ جبزگ یا وشرنگیں لبزانی بھارگاھے گندگ ءَ کیت۔
مبارک قلندر،مبارک صوفی ءُ پکیر،مبارک بے شان ءُ بے گرز، اے رنگیں رِد ءُ گپ ھمنچو چیٹ دیگ بوتگنت کہ وانوک نہ زانت مبارک ءَ ھمے رنگیں پاکسمائی گالبندانی رِد ءَ بچار ایت یا راجکاری زند ءِ ھساب ءَ مانا بکنت یا نہ دگہ کِشکے ھم ھست؟
مارا وتی مردم دوست بنت۔دوستی بدیں چیزے نہ انت بلے بلوچاں گْوشتگ کہ, زیادئیں دوستی مردم ءَ کور کنت۔
اے کور بُوگ چم ءُ دیدگانی کسّہ نہ انت بلکیں چہ زانت ءُ سسّا ءَ زبھر بوگ انت۔نوں اگاں ما مبارک ءَ یک شاعرے ءِ بستار ءَ چارگ ءِ جھد ءَ بہ کنیں گُڈا رھبند باز بوت کن انت۔
من اے نبشتانک ءَ دو رھبند ءِ سر ءَ گپ کناں۔
یک رھبندے ھما انت کہ چہ کرناں مارا گون ءُ پیداکیں کہ شاعر ءِ جند وتی شاعری ءِ بارو ءَ چی گْوش ایت۔
اے رنگیں گپانی سر ءَ باز بر ءَ اے ھساب ءَ ستک کنگ نہ بیت کہ شَیر دگہ چیزے ءُ شَیر ءِ سر ءَ گپ دگہ چیزے۔ اے رِد ءَ ما وتی ءُ درزبانیں بازیں شاعرے ءِ مسال ءَ دات کنیں کہ بازینے ءِ شاعری آیانی گپّ ءِ چپگان بوتگ انت۔ راست ھم بوت کنت کہ گوش انت ایلیٹ ءِ نگد ءُ آئی ءِ شاعری ءِ نیام ءَ دگری ءُ تپاوت نیست۔بلے میر تقی میر ءِ وتی شاعری ءِ بارو ءَ گْوشتگیں گپ راست نہ انت کہ آئی ءَ وتی اے شَیر ءِ تہ ءَ گُوشتگ
کیا جانوں دل کو کھنیچے ہیں کیوں شعر میر کے
کچھ طرز ایسی بھی نہیں ایہام بھی نہیں
چرے شَیر ءَ چہ اردو ءِ بازیں شرگداراں ھمے گوشتگ ات کہ میر ءَ گوں ایہام ءُ رعایت لفظی ءَ چہ کُنتّ انت۔
(شمس الرحمن فاروقی، شعر شور انگیز، جلد اول تاکدیم 27)
بلے آئی ءِ کہ شاعری انت آ اے رنگیں ازمی لوٹاں چہ سرچکار انت۔
مبارک ءِ گپ ءُ گُلگداراں چہ اے زانگ بیت کہ آ ھررنگیں درشانی ءَ ازم ءِ منّوگر انت۔ آراجی شاعری بیت کہ گھگیری (مزاحمت)، اے دوئیں گالبند ھیال کنگ لوٹ انت۔ راجی شاعری ایوک سوج دیگ ءِ کار ءَ کنت۔وتی مھلوک ءَ راجی رھبند ءُ لوٹانی نیمگ ءَ روگ ءِ سکین ءَ دنت۔گھگیری شاعری پابندیں جاورانی ، نہ وشّ ءُ ناگیگیں جاورانی نہ منّی ءِ درشان انت۔
گھگیری شاعری ءَ داں زیک ءَ دیمروی پسندیں شاعری ءِ درشاندابے گْوشگ بیتگ، نوکیں دور ءَ ایشی ءَ نوکیں شاعری ءِ پوئٹیکس ءِ تہ ءَ ھوار کنگ بیت۔
پرچا کہ نوکیں شاعر رھبند ءُ ربیت، منّ اتگیں ھر رنگیں لیکہ ءِ بگیر انت (ناصر عباس نیّر، نظم کیسے پڑھیں ، تاکدیم 105)
نوں کہ ما مبارک ءِ جند ءِ گپاں وانیں آباز جاہ ءَ وتی جند ءِ پیم ءَ ، ربیت ءُ رھبند ءِ منّوک نہ انت۔ " اگاں برے برے وت ئے گْوشتگ "دود" من گُوشتگ پشتء مرگ۔" ھمے رنگ ءَ شاعری ھچ جاہ ءُ موسمے ءِ بندیگ نہ بیت، اے گپ ءَ آ چو جنت
" شاعری ءَ خاصیں منزل نیست چی ءَ کہ شاعری سیاست ءُ بلڈنگے نہ انت۔ اے روان کنت، روان کنت بس۔ شاعری تیاب ءُ زِرے، کور ءُ شیپے نہ انت۔" (منی باریگ کجام انت ،تاکدیم 249)
اد ءَ ما آئی ءِ گپ ءَ مانا شاھگانی ءِ رِد ءَ ھم بچاریں رَد نہ بیت کہ شاعری ایوک یک دمانے ءِ ریکارڈ ءُ درشان نہ انت۔ اگاں چو بوتیں گُڈا چندیں وھد گوزگ ءَ پد شاعری ءَ وتی مانا ءِ دروازگ بند کرتیں۔
نوکیں تھیوری ءِ نگد کار ٹیری ایگلٹن وتی نبشتانک " لبزانک چی یے" ءَ نبشتگ کنت کہ مارکس پرے گپ ءَ پریشان بوتگ کہ کوھنیں یونانی ازم چون اسرے دارایت کہ آ دور ءُ باریگ ءَ جتگ ، آزمانگ ھلاس بوتگ (ادبی تھیوری ایک تعارف، رجانکار منور آکاش، تاکدیم 39)
نوں اد ءَ زانگ بیت کہ مارکس ءِ گور ءَ ازم ءِ اسرچندیں دود ءُ ربیدگانی منتوار بیتگ، آ دور ءُ باریگ کہ ھلاس بیت بزاں ازم ھم ھلاس بوت۔ بلے ماگندیں کہ چو نہ انت پرچا کہ ھمے کوْھنیں ربیدگانی اندر ءَ انسان ءِ ھما جوزہ ءُ مارشت بیان بوتگ انت کہ یونیورسل گْوشگ بنت۔دنیگا انسان چہ ھمے جوزہ ءُ مارشتاں چہ نہ سستگ ءُ یکرّ نہ انت۔
ھمے نبشتانک ءَ ٹیری ایگلٹن ھمے گپ ءَ جنت کہ وھد ءُ زمانگ ءِ کُوھن بوگ ءَ پد نوکیں باریگے ءَ شیکسپیئر آ نہ بیت کہ زی بیتگ۔
اے گپ چوناھا رَد نہ انت کہ مزنیں شاعر وتی دور ءِ مٹّینگ ءَ پد ھلاس نہ بیت بلکیں آیاں نوکیں رنگے ءَ مانا کنگ بیت ءُ دیم ءَ آرگ بیت۔
ازم ءِ ھمے جْوانی انت کہ آ چو لوگ ءُ دیوالے ءَ کرنانی کرن یکیں جاہ ءَ مِکّ نہ بیت ءُ نہ اوشتیت، بلکیں شَیر ءِ جْوانی ھمیش انت کہ آ چہ وھد ءُ جاہ ءَ آزات بیت۔
مروچی گْوات ءِ نیتّ جھل ءُ برز انت
شپی ھورے پدا گواریت چراگاں
اے کجام گْوات انت، کوش انت کہ ناشی یا کہ اندری نتاھیری ءِ موسمے۔ اے کجام جاگہ انت۔ اے چراگ چونین انت، کندیل انت کہ دّگ ءِ سر ءَ روکیں بتی انت۔ بلکیں اے چراگ چندیں زیبائیں مردم انت کہ آیانی نام ءُ توار دُور ءَ پرشتگ۔
گْوات ءُ چراگ دوئیں چہر بوت انت۔
مبارک ءِ برز ءَ گْوشتگیں گپّ ھم یک ھدے ءَ ازم ءِ ھمے منّوگر درا بیت کہ نہ آئی ءَ ما یک کالب ءُ درپے ءِ تہ ءَ جاہ دات کنیں نہ وتی گُڈسری مانا ءَ گْوشت کنیں۔
من گْوشاں اے جنسی بنگپ ءِ شَیر انت۔ دگہ یکے بلکیں ھمے بگوش ایت کہ گْوات اد ءَ زوراکی ءِ چہر انت۔ چراگ چندیں زانت ءُ زانش تالان کنوکیں سَر انت کہ مرچی آیاں پاھو دیگ بیت یا کُشگ بیت۔" جھل ءُ برزی جاورانی سچویشن انت،گوارگ واکہہ انت۔ واکہہ ءَ چہ پیش سچویشن دیم ءَ کیت۔
مبارک ءِ وتی شاعری ءِ بارو ءَ دومی گپ اے رنگ ءَ انت
"منی سرجمیں شاعری اگاں دلجمی ءَ ٹپاسگ بہ بیت من روایتاں چہ دور نوکیں ڈولے ءَ شعر پربستگ (منی باریگ کجام انت،تاکدیم 242)
اے گپ آئی ءِ رد نہ انت کہ بازیں شَیرانی تہ ءَ وانوک ارزانی ءَ سما کنت کہ آ رواجی ءُ ربیتی مانا ءِ بدل ءَ وتی گپ ءَ ھما چہر ءِ تہ ءَ گْوش ایت کہ نوک انت۔
"یاتانی بلوریں تاس، بینگ بام چہ رکاں، نگرہ تلائیں تاس،تئی زھیرانی آسمانیں زِر،برھنگیں اُفار، بلکیں آدور ءَ آئی ءَ ھمے نوکیں چہر ءُ جوڈشتانی پلّامرزی ءَ نبشتانکے ھم نبشتگ ات ءُ شاعری ءَ جتا ازمے سرپد بوتگ ات۔
"شاعری ءِ لہتیں وتی لوٹ بنت پمیشکا آمردم کہ شاعری ءَ سرپد نہ بیت آئی ءِ گور ءَ بلوریں تاس ءِ ترکیب رَد انت ءُ مھپر شراب نوش انت،بے مانا انت۔ بلے جاگہے دیم ءَ شتگیں ادب انت اود ءَ پاگل ہوا کے آنچل،نرم یادوں کے اُجلےفرشتے،قلم کا چاند،ازم ءِ فن ءُ ادب ءِ ھزمت لیکگ بنت، چی ءَ کہ اشانی تہا زیباھی ھست، ھیال ءُ گوناپ ھست، ازمی توانائی ھست (منی باریگ کجام انت، تاکدیم157)
مبارک یک جاھے نہ اوشتاتگ ات۔ اَنچو کہ آئی ءَ وتی شاعری ءِ رنگ مٹّان کت، ھمے رنگ ءَ شَیر ءِ بارو ءَ ھم آئی ءِ پگر ءُ سسّا بدل بوت انت۔ آشرگدارے نہ ات کہ آئی ءِ گپانی ھساب ءَ ما آئی ءِ شاعری ءَ بچاریں کہ آئی ءِ شاعری ءِ بارو ءَ آئی ءِ گْوشتگیں گپ ھمدپ انت کہ اناں۔
ایوک یک شاعرے ءِ بستار ءَ آ چارگ لوٹ ایت کہ آئی ءِ شاعری گوں ما چونیں تْران کنت۔
نوکیں دور ءَ شاعر ءِ رومانی لیکہ یکرّ ءَ ایر کنگ بوتگ۔ نوں نگد ءِ چوشیں دبستانے نیست کہ شاعر ءِ شاعری ءَ گوں آئی ءِ جند ءُ زات ءَ ھمگرنچ بکنت ءُ بوانیت۔ھمے رنگ ءَ چاگردی نگد ءِ ھم باریگ ءَ جتگ کہ زمانگے شاعری ءِ مانا کنگ ءَ پیش شاعر ءِ زند ءُ چاگرد، سیاسی ءُ اے دگہ جاورال چارگ بوتگ انت۔ نونیں دور ءَ دروشمی نگد (ہئیتی نگد) ءِ رنگ ءُ سان سوائی انت۔ شَیر ءَ نبشت ءُ text ءِ رِد ءَ چارگ ءُ مانا کنگ بیت بزاں شَیر ءِ جند گوں وتی وانوک ءَ چونیں تماشا کنت، ھمے راست انت۔ مبارک ءَ وت باز بر ءَ وتی کتابانی پیش دانکاں وانوک ءَ ارزشت داتگ کہ نوں ھما بزانت ءُ منی شاعری ءِ بھت ءُ نسیب۔ شاعری شطرنج ءِ گوازی نہ انت۔تنقید شمے حق انت۔ اے حق تخلیق ءِ زیب انت (زرنوشت ،تاکدیم 36)
"آپ سمّاک ءَ جتگ" ایشی ءِ نامدات "وانوکانی نام" ءَ انت۔ اے وانوک ایوک آ نہ انت کہ مبارک ءِ وانوک انت بلکیں ھما انت کہ شَیر ءُ ازم ءَ سرپد بیت۔ آئی ءَ وتی رنگ ءَ مانا کنت۔
ھژدری نہ انت کہ شاعر ءِ گپّ آئی ءِ شَیرانی چہرگ ءَ بہ بنت۔شاعر ءَ وتی شاعری ءِ بارو ءَ ھرچی کہ گْوشتگ مارا آئی ءِ شَیر ءُ ازم ءِ لیکہ ءِ گیشّینگ ءَ کُمَک کنت کہ آ شاعری ءَ چونیں چیزے سرپد بوتگ بلے آئی ءِ جند ءِ شاعری ءِ ارزشت ءُ بستار ءِ گیِشینگ ءَ کہ وانوک درکپ ایت آئی ءَ ایوک شاعر ءِ شاعری دیم ءَ بیت۔
یک دورے رودراتک ءَ شَیر ءَ کسان ءُ مزن کنگ ءِ رھبند یک راجے ءِ گور ءَ چندیں ھمے رھبند بوتگ انت کہ چہ ازل ءَ ھست ءُ پیداک ات انت۔ چو کہ چہر، گوناپ سازی، چیدگ نویسی، مانا شاھگانی، بنگپ یکے بیت پرواہ نیست بلے مانا ھرکسی جتا بہ بیت ۔
نوں مرے زمانگ ءَ ھر کسی شاعری ءِ نہ ایوک وتی شَیر ءِ ازمے بیت بلکیں ھر لبزانکی تھرے ءِ وتی شَیری ازمے بیت۔ نوں شَیر ءِ ازم ڈنّ ءَ نہ انت بلکیں " شَیر ءِ اندر ءَ روگ ءُ آئی ءِ درگیجگ ءِ نام انت (ناصر عباس نیْر، نظم کیسے پڑھیں ، تاکدیم 10)
نوں شیَر ءِ ازم لیکہے ءِ منتوار نہ انت کہ چہ پیسر ءَ ھست ءُ ایر انت بلکیں تھیوری ءِ نام انت۔ تھیوری ھمے ھاترا، کہ چہ لیکہ (نظریہ) ءَ جتا انت ۔ لیکہ پیش ءَ چہ ھستیں چَشمُکے کہ چیزانی چارگ ءَ آئی ءِ گور ءَ ڈنی رھبند نیست۔ لیکہ لبزانکی نبشتے (text ) ءَ ھمے رنگ ءَ گیشْوار کنت کہ ھمے رنگ ءَ لیکہ آئی ءَ چارایت۔ لبزانکی تھیوری نبشت ءُ سیاھگ ءَ ھمے رنگ ءَ گیشّوار کنت کہ ھمے نبشتگین (شَیر ءُ فکشن) ءِ تہ ءَ ھست ءُ ساڑی انت (قاسم یقیوب، لفظ اور تنقید معنی)
تھیوری نوک سر ءَ چہ چیزے ءِ چارگ انت کہ پیش ءَ گوں آئی ءَ رھبند ءُ لوٹ نیست انت۔
کازی ءِ شَیر ءِ ازم ربیتی یے یا ماڈرن انت یا دیمروی پسندی انت ، چی انت؟
اے جستانی پسّہ مارا ھما وھد ءَ رس ایت کہ ما آئی ءِ شَیر ءِ اندر ءِ سیل ءَ دربیائیں۔
مبارک ءِ گور ءَ چہ نوک رنگی ءَ گیش دیمروی پسندی ءِ شَیر ءِ ازم زِرنگیں رنگ ءَ چو گھگیری ءِ دروشم ءَ گندگ بیت۔ پرچا کہ دیمروی پسندی پیش دارگ ءُ بدل کنگ ءِ سر ءَ زور دنت۔
آسمان ترمپے نہ گواھیت ھلکواں
گوں زمین ءَ تلوس ایت دھکان ءُ داس
۔۔۔
میرو ءِ دزرندیں کشار پادمال کت انت بے زانگاں
کسے مہ گند ات بالگتر بے ھاجیتں گوراں تئی
۔۔۔
کید ءُ بندیگ انت واھگ ءُ اشکیل انت ھیال
مہر ءِ آزاتانی گُلیں باریگ ءَ جتگ
دستونک بیت کہ لچہ ،دوئیں تھرانی تہ ءَ دیمروی پسند شَیر ءِ ازم جْوانی ءَ گندگ بیت۔
نزاناں شپ کدی کُٹّیت
تہاری چہ سر ءَ چُٹیت
منی عہد ءِ گم ءِ کسّہ کدی باریں آسر بیت
۔۔
تو مبو مھتل برو دیم ءَ کہ منزل زاہر انت
الم ءَ روچے نہ روچے تو گُد ءُ پوشاک بہ ئے
۔۔
پہ وتی حق ءِ مزد ءِ شوھاز ءَ کوچگ ءُ ڈنّاں
ھر دھکان ءِ جھد گوں دست ءِ داس ءَ روک انت
مبارک ءِ گور ءَ گھگیری(مزاحمت) ایوک سیاسی نہ وشّیں جاورالے ءِ پد کرد نہ انت بلکیں زند ءُ ربیت،چاگرد ءِ نہ وشّیں دودانی ھم درانگازی انت
چاگرد ءَ پیرزو انت ھمے رنگیں جاورے
اے زندمان چو کینسر ءِ نادراھے ءَ زریت
۔۔
ھر ساہ میتے ھر جامگ انت کفن
ھر جون مانشے قبر ءَ پہ کے بکوچاں
مبارک ءِ گور ءَ دراں ڈیھی ءِ شَیر ءِ ازم کہ یک ھدے ءَ ماڈرن ازم ءَ گوں بندوک انت، ھم جْوانی ءَ گندگ بیت۔
مبارک وَ دراں ڈیھ نہ بوتگ بلے زندان ءَ بندیگ بیتگ۔ وتی چاگرد ءُ زندمان ءَ آئی ءَ درآمدی ءِ وتی سما کہ دراں ڈیھی ءِ یک دروشمے ،اے رنگ ءَ وتی درشان ءَ کنت
من قازی وتی عہد ءِ درآمد
باریں منی باریگ کجام انت
"دراں ڈیھی ءِ بازیں رنگ ءُ دروشم انت۔ راجکار ءُ زانتکاراں بگر داں ندکار ءُ شاعراں،بازینے گوں ایشی ءَ دیم پہ دیم بیتگ۔یکے وَ ھما انت وتی ڈیھ ءُ ڈگار ءَ چہ دور انت،یکے ھما دراں ڈیھی انت کہ ناظم حکمت ءُ محمود درویش ءِ لچھانی تہ ءَ گندگ بیت
من ءَ گوں وتی زمین ءَ مہر انت
من ایشی ءِ درچکانی سر ءَ شیکّ اتگ ءُ
زندان ءَ شپ گوازینتگ انت
منی ارواہ ءَ
بیدء ایشی ءِ سَوت ءُ تمباک ءَ
دگہ ھچ چیز تاھیر نہ دنت
ناظم حکمت
یک دراں ڈیھی یے ھمیش انت کہ وتی لوگ ءَ کسے بے لوگ بہ بیت۔وتی زمین ءِ سر ءَ نشتگ ءُ وتی ربیدگ ءُ چہ دودمان ءَ سستگ۔دراں ڈیھی ءِ چارمی دروشم ھما انت کہ ایشی ءَ ایڈورڈ سعید دراں ڈیھی ءِ چہری دروشم گوش ایت کہ بے لوگ ءُ گس انت ءُ ھمیشی ءِ آسر ءَ وتی اندر ءَ بے تاھیری یے سما بہ کنت(ناصر عباس نیر، نظم کیسے پڑھیں ،تاکدیم 180)
مبارک ءِ گور ءَ چہ وت ءَ ،مردم ءُ گس ءَ چہ سِدگ،بلکیں وتی زات ءَ چہ پراموش بوگ ءِ دراں ڈیھی ءِ رنگ ھمنچک انت کہ ایشی ءِ سر ءَ جتا نبشتانکے ھم نویسگ بوت کنت
دل وت ءَ چہ درد ءِ شہر ءَ درکنگ لوٹ ایت
کہ دراں ڈیھ انت گس ءَ واتر کنگ لوٹ ایت
۔۔۔
مروچی چہ جند ءَ بیگانگاں من
اش انت ھال گوں تو شناسائی ءِ
۔۔
اے ساہ ءِ ساز ،اے مہر ءِ گم اے زندگی منی نہ انت
تو دگر ءِ کسّہ ءَ کن ئے منی وتی،منی نہ انت
باز بر ءَ ھمے دراں ڈیھی آئی ءِ وتی جند ءِ چہ تب ءَ سدگ ءُ جتا بوگ ءِ رنگ ءَ کیت
وتی جند ءِ تہ ءَ واتر کنگ گران انت
بلے من مرچی واتر باں
کہ دیر انت چہ وت ءَ گِستا
کجا باریں چکراناں
چو مثلء کانگڈو ءَ گْوات ءِ میاراں
مبارک ءِ دراں ڈیھی باز بر ءَ نوک رنگی ءِ ہستانکی ءِ شَیر ءِ ازمے بیت۔ اشک ءُ رومانس وَ آئی ءَ ھرجاہ ملک ءَ نازینگ ءَ بیت کہ گھگیری شَیرے گُوشگ ءَ بیت،ھمراہ انت۔
اے نبشتانک یک ھدے ءَ ھمے گْوشگ ءِ جھدے ات کہ مبارک ءَ نوں آٰئی ءِ شاعری ءِ رِد ءَ چارگ ءُ تپاسگ بہ بیت۔ ءُ اے جھد کنگ بہ بیت کہ آ چونیں شَیر ءِ ازم ءِ شاعرے، آئی ءِ رنگ ءُ ربیت چونین انت۔ اے درائیں گپاں ابید کہ آئی ءِ گور ءَ چونیں رنگ ءُ درشانی انت،چونیں بنگپ ءُ سرھال انت۔ اے چارگ ھم لوٹ ایت کہ بنگپ چون ءُ چہ رنگ ءَ ازم ءُ شاعری بوتگ۔ اے جست ھم ھژدری بیت کہ مبارک ءِ شَیر ءِ ازم ءِ رھبند اگاں رودرتکی نگد ءَ گوں ھمدپ بیگ ءَ انت گُڈا رودرتکی ازم ءُ نگد ءِ پد ءَ ما آئی ءَ سنسکرت شَیر ءِ ازم ءِ رِد ءَ مانا بہ کنیں کہ فارسی ءُ عربی ئیگ ءَ ،اگاں اے درائیناں ما یل بہ کنیں مبارک ءَ بلوچی شَیر ءِ ازم ءِ رِد ءَ بچاریں گُڈا بلوچی شَیر ءِ ازم ءِ رھبند چونین انت۔ بلوچی شَیری رھبند ءِ رِد ءَ بنگپ ءَ ارزشت دیگ بیت کہ ازم ءَ ،اگاں ازم ءَ ،گُڈا بلوچی شَیر ءِ ازم یا پوٹیٹکس ءِ ازمی رھبند گوں چونیں لوٹاں بندوک انت۔اود ءَ شاعری ءَ چون ءُ چہ رنگ ءَ چارگ بیت ،من ءَ اوں ھمیشی ءِ شوھاز انت۔ داں کسے ءَ گُوشت بکناں کہ بلوچی پوئٹیکس چی ءَ گُوش انت۔
اے آر داد
29نومبر 2023
شالکوٹ
