اولی بھر - The Female Soldier زالبولیں سِپائیگ - نبشتہ کار: ازرائیل یوزُلَر - رجانکار: رُژناہ بلوچ

"اے بَچَک ءَ گوں سِیر مکن۔" جرنل ءَ زالبولیں سِپائیگ گُشت کہ آئی ءِ دیما اُوشتاتگ اَت۔ اے جِنِک آئی ءِ چیردستی ءَ کار ءَ اِنت ءُ جرنل ءِ جِند ءَ جِنِک سَک دوست بیت۔ ءُ اے زالبولیں سِپائیگ ءَ آ ھرچ وھد ءَ مکن کُتگ ءُ گُشتگ کہ مئے نیام ءَ نَزّیکی تھنا اِزّت ءُ یکّے دومی ءَ شَرَپ ءِ بہ بیت نا کہ یکّے دومی ءَ بےزار کنگ ئے۔ جرنل ءَ ھم ھچبر وتی جُھد یلا نداتگ۔ وھدے جرنل ءَ چہ زالبولیں سپائیگ ءِ نیمگ ءَ آئی ءِ سِیر ءِ کارڈ رَست گڑا آئی ءَ پیسلہ کُت کہ من اشی ءَ سزا دیاں کہ دِگرے ءَ گوں پرچا سِیر کنگ ءَ اِنت۔
سپائیگ ءِ واستہ اے یک گرانیں ساھَتے بیتگ، آئی ءَ اے ھم نزانتگ کہ اے جیڑہ ءَ چوں بہ گیشّیناں ءُ آئی ءِ دشتار ءَ ھم ھچ سما نبیتگ کہ جرنل آئی ءِ دشتار ءِ سرا گنُوکے۔ آئی ءَ جیڑ اِتگ کہ اے ھبر ءَ وتی دشتار ءَ ھال ندیاں، ءُ آ وت اے جیڑہ ءَ گِیشّینیت بلے آ نوں زانگ ءَ اَت کہ اے جیڑہ آئی ءِ دست ءَ چہ دَر آیگ ءَ اِنت۔
"من ترا کَسّ ءَ گوں سِیر کنگ ءَ نیلاں۔ تو پنچ سال منی گوما بیتگ ئے ءُ من ھرچ وھد ترا گُشتگ کہ من ترا سَک دوست داراں، ءُ ھرچ وھد دلگوش تئی سرا گوْر کُتگ۔ تو چیا اینچو پریشان ئے؟ من زاناں تئی مرد بوھگ ءِ واستہ وش رنگے نہاں؟ تو چیا کسانیں بَچَکے زیرگ ءَ ئے من ءَ انّاں؟ بلکیں ترا لَگ اِیت کہ من نوں پیر آں ترا گوں ھؤر بیئگ ءِ واستہ؟ یک جِنِکے مُدام ھمے لُوٹ اِیت کہ آئی ءَ سرپدیں مردے بہ رَسیت کہ آئی ءِ ھیال ءَ بدار اِیت۔ ناں کہ چوشینے بہ پَٹّ اِیت کہ ھچ سُدّے نیست، انچوش کہ تو دَرگیتکگ۔ من ترا پیشُکی گُشئگ ءَ آں سرجمیں زند ءَ منی زال بؤگ ءِ واستہ۔ اے پیمیں مرد ءِ واستہ جِنِک مِرَگ ءَ اَنت۔ من ترا وتی مھر ءُ زَرّاں کاشی ءِ تہ ءَ کنگ ءُ دیما دیما دیگ ءَ آں، بلے تو من ءَ ھرچ رَند ءَ مکن کن ئے۔ چو چیا کنگ ءَ ئے تو؟" جرنل ءَ جُست کُت ءُ کُرشی ءِ سرا چہ پاد اَتک ءُ اُوشتات، زالبولیں سپائیگ چارگ ءَ اِنت کہ جرنل ءِ زَنڈیں لاپ سَک سُرَگ ءَ اِنت ءُ آئی ءِ دَریس ھم چہ آئی ءِ لاپ ءَ پِیریگ اِنت، ءُ لاپ چہ دَریس ءَ ڈَنّ دَراتکگ۔
"منی ھبرسِندی بیتگ سر! ءُ منی سِیر ءِ روچ ھم گیشّینگ بیتگ۔ من وتی سانگ ءَ تئی واستہ پروشت نہ کناں۔ اشی ءَ ابید تو وت ھم سِیر کُتگیں مردمے یے ترا چُک ھم اَست اِنت۔ تئی چُک منی کَدّین اَنت۔ گوں اِزّت ءُ شَرَپ ءَ، گوں تو دستبندی اِنت کہ پہ وت دِگرے پَٹ۔ من اے جیڑاِتگ کہ کئے ءَ گوں سِیر کناں ءُ وتی پیسلہ زُرتگ۔" زالبولیں سپائیگ ءَ گوں ترنْدیں ھسابے ءَ گُشت۔ گوستگیں پنچ سال ءَ زالبولیں سپائیگ ءُ جرنل سَک نَزّیک بیتگ اَنت۔ ءُ زالبولیں سپائیگ ءَ وتی ھرچ ھبرے آئی ءَ گُشتگ۔ بلے نوں جیڑہ سَک مان گیشّ اِتگ ءُ جرنل تھنا زار نہ اِنت زالبولیں سپائیگ ءِ سرا بلکیں گوں آئی ءَ ھرابیں ھسابے ءَ بیر گِرھگ ءَ جیڑگ ءَ اِنت۔
"تئی بستار چی اِنت کہ تو من ءَ چوش گُشئگ ءَ ئے؟ تو وتی زبان ءَ گوں من ءَ پیر چوں گُشت؟ تو زان ئے چینچو کسانیں جِنِک منی سرا شیدا اَنت؟ ترا اے چیزے سرپدی است کہ چونیں شَرّنگیں جِنِک منی گوما اَنت ءُ من ءَ کال کناں؟ تو وت ءَ چی یے سرپد بئے؟ تو بلکیں سرپد بئے کہ تو دُگنیائے شَرّنگ تِریں جِنِک ئے؟ تو وتا چہ آدگہ جِنِکاں چے شَرتر سرپد بئے؟ من تھنا جُھد ءَ آں کہ ترا اے نیزگاریں بَچَک ءَ چہ بہ پھریزاں کہ تو ھمائی ءِ گوما سِیر کنگ لُوٹ ئے۔ تو ھم نیزگاری یے تہ ءَ روئے اگاں تو گوں آئی ءَ آروس کُت۔ منی ھبر ءَ بہ گِر وتی سانگ ءَ پروش۔ وتا اے بَزّگی یے تہ ءَ دور مدے۔ ھما چُکّ ءِ سرا بَزّگ بہ کن کہ تو پیداکے کن ئے ءُ  من ءَ بہ زِیر۔ من گوں تو کُول کناں کہ تو اے پیسلہ ءَ چہ ھچبر پشومان نہ بئے۔ بیا منی زَرّاں گوں شَرّیں زِندے بہ گوازین ءُ وتی چمّاں چہ آ بَچَک ءِ سرا دیر بکن کہ تو گوں آئی ءَ نوکیں زندے بندات کنگ ءِ جیڑاِتگ۔" جرنل انگت اُوشتاتگ ءُ ھبر ءَ اَت۔ آ انچوش کہ ھبر ءَ اَت آئی ءِ لاپ سُرَگ ءَ اَت۔ زالبولیں سپائیگ ھیران اَت کہ اشی ءِ لاپ چیا اینکس مزنیں۔
"منی لاپ ءَ مچار! من کمرہے تہ ءَ ترا وَشّی دات کناں۔ منی لاپ ءَ پریشان مہ بو۔ من ھرچ پیمیں وشّی ترا دات کناں۔ منی کیسّگ ھم زَرّ ءَ پُرّ اِنت کہ ھرچ جِنِک لُوٹ اِیت پہ وتی وَشرنگی ءَ مُھکم دارگ ءِ واستہ۔ اے باڈی بلڈر ءِ سکس پیکس ترا لاپ دات نہ کن اَنت۔ من پہ دلجمی ترا گُشت کناں کہ اگاں تو گوں اے بَچَک ءَ آروس کُت، چیزے ماہے تہءَ تو سَک بَڈُّول بئے۔" جرنل ءَ اے گپ کُت اَنت ءُ وتی کُرشی ءِ سرا نِشت۔ کارجاہ سَک شوک جوڑ بوتگ اَت ءُ اے سی ءِ سارتیں گوات ءَ ھر نیمگ ءَ سارتی شِنگینتگ اَت۔
"من ءَ پَھِل کن واجہ، من ھچ کُت نکناں، ءُ من سِیر گوں ھمائی ءَ کناں۔ من ءَ آ سَک دوست بیت۔ کجام رنگیں چیز ھم منی ھیال ءَ مَٹ کُت نہ کنت ءُ منی سانگ ءَ پروشت نہ کَنت۔ من پنچ سال ءَ تئی ھبر یک کَسترے ءِ وڑا مَنّ اِتگ، گوں ایمانداری ءُ وپاداری ءِ گوما۔ ءُ نوں من ءَ تئی ھمراہ داری لُوٹ اِیت وھدے من وتی زند ءِ مزنیں پیسلہے زُرتگ۔ مھربانی بہ کن، چوشیں ھچ چیزے مہ کن کہ منی سِیر ءِ وشّی ھراب بہ بَنت۔ ءُ من ءَ گوں منی سانگ ءُ دوستیگیں مردم ءَ گوں دِیر بہ کن ئے۔" زالبولیں سپائیگ ءَ گُشت۔ آ جرنل ءِ چمّانی تہءَ چارگ ءَ اَت۔آ اے ھم گندگ ءَ اِنت کہ جرنل آئی ءَ سَک دوست داریت۔ آ جرنل ءِ چمّانی تہے درد ءَ ھم دیست کَنت۔ وتی دوستیگیں جنین ءِ نہ رَسگ ءِ درد۔ آ یک انچیں وش رنگے کہ بازیں مردین آئی ءِ چَپ ءُ چاگرد ءَ تَرّ اَنت بلے آئی ءَ پہ وتءَ یک لس مردمے (Civilian) گچین کُتگ اَت۔
"باز مہ جیڑ واجہ، من زاناں ترا من ءَ چہ شَرتریں جِنِکے رَسیت ءُ آ ترا سَک دوست ھم داریت۔ من ءَ باور اِنت کہ ترا باز مھر رَسگ ءَ اِنت وتی لوگ بانُک ءَ چہ۔"زالبولیں سپائیگ ءَ گُشت۔
"من انگت ترا گُشئگ ءَ آں کہ اے بَچَک ءَ گوں آروس مہ کن۔" جرنل ءَ گُشت۔
"رؤگ ءِ رَزا لُوٹاں واجہ،" زالبولیں سپائیگ ءَ اِزّت ءِ سرا سلامی دات ءُ شُت۔
"اگاں تو من ءَ کم شَرَپ کن ئے ءُ روئے وتی سِیر ءِ کارانی گِیشّینگ ءَ، گڑا من ھم ترا پیشداراں چیا کہ من کار ءِ تہءَ چہ تو سینئر آں۔ منی گوما مہ کن۔ اگاں تو من ءَ وتی سانگ ءِ واستہ نہ زُرت گڑا من ھم تئی سِیر ءِ بیئگ ءَ نیلاں۔ تو شَرتر زان ئے من چے چے کُت کناں۔ من ھرچی کُت کناں اگاں بہ لُوٹاں، منی گوما مہ کن۔ تو منیگ ئے ءُ دِگہ کَس تئی گوما سِیر کُت نہ کَنت۔" جرنل ءَ گُشت۔
زالبولیں سپائیگ نزانگ ءَ اَت ک درستیں چیزاں دشتار ءَ بہ گُشاں اگاں گوں وت بہ داراں۔ آئی ءَ پیسلہ زُرت کہ کَسّ ءَ ھال ندیاں۔ ھمے شپ ءَ آئی ءِ وٹساپ ءَ جرنل ءِ میسجے اَتک۔
"یات بہ کن ھما ھبراں کہ من ترا گُشتگ اَنت۔ من ترا بِیھار دیگ ءَ آں۔ منی گوما مہ کن ءُ وتی سانگ ءَ پروش، تو منیگ ئے۔ اگاں تو من ءَ چارگ لُوٹ ئے کہ من چے کُت کناں گڑا بُرو بہ کن۔ بلے اے جنگ ءِ آسَر پیسرا چہ گِیشّ اِتگ۔" اے جرنل ءِ میسیج اَت۔